Գոյական առաջադրանքներ

1։ Դո՛ւրս գրել այն բառերը, որոնցում գրաբարյան ն վերջնահնչյունը հոգնակիի կազմության ժամանակ չի վերականգնվում, բայց վերականգնվում է բառակազմության ժամանակ։
Կողմ, բեռ, գառ, դուռ, մաս, թոռ, լեռ, ծունկ, ծոռ, հարս, սերմ, ձուկ, մուկ,
նուռ։
2։ Առանձին սյունակներով դո՛ւրս գրել եզակի և հոգնակի
գոյականները։ Երեք եզակի և երեք հոգնակի գոյականներով կազմել նախադասություններ։
Ես նայում եմ սեգ Արագած սարին,
Դարերի ձյուն կա նրա կատարին,
Ժայռեր կան այնտեղ շանթերից կիսված,
Հողմերից ծեծված, արևից կիզված,
Եվ անդունդներ կան գագաթներն ի վար
Վշտի պես խորունկ, ցավի պես խավար…
Սակայն լանջերին արև՜ է, գարո՜ւն,
Աղբյուրն է խոսում, խայտում է առուն,
Բուրմունքը թևին՝ զեփյուռն է խաղում,
Բոսոր կակաչն է հովից ծիծաղում,
Ծաղիկն է բուսնում ժայռին ու քարին,
Թեկուզ դարերի ձյուն կա կատարին,
Թեկուզ հողմածեծ գագաթներն ի վար
Անդունդներ կան մութ, վշտի պես խավար։ Վահագն Դավթյան

3։ Գտնե՛լ, թե որ շարքերի բոլոր բառերի հոգնակին է կազմվում –եր վերջավորությամբ։
1. բեռնարկղ, բառատետր, բնագիր, պատմագիր
2. գլխաշոր, դեղատոմս, ձկնորսանավ, ամսագիր
3. ածխակույտ, ակնաբիբ, բաժնետեր, դասաժամ
4. եզրաշերտ, թաղամաս, լաստանավ, զարդասյուն
5. մեղրամոմ, յուղաբիծ, նավթահոր, շնագայլ
6. ջրաբույս, սառցադաշտ, որմնանկար, վարելահող
7. անվաճաղ, արքայատոհմ, բնակվարձ, գետաձի
8. գիտափորձ, զոդաձող, երկաթալար, էլեկտրասարք
9. թոնրատուն, ճամփեզր, մատենացանկ, թիթեղագործ
10. մեկնակետ, մարզաձև, ջրաշիթ, ուրվագիծ
4։ Գտնե՛լ, թե որ շարքերի բոլոր բառերի հոգնակին է
կազմվում –ներ վերջավորությամբ։
1. գորգագործ, որմնադիր, մեղվաբույծ, էքսկավատորավար
2. ածխահատ, գյուղատնտես, այգեգործ, երգիծաբան
3. հանդիսատես, հատապտուղ, էլեկտրամուրճ, հեքիաթագիր
4. հրուշակագործ, ձիթաբլիթ, հերթապահ, մանկաբույժ
5. պատգամ, պատճեն, ջրատար, սննդամթերք
6. տիեզերագնաց, ուղղաթիռ, փականագործ, քարայր
7. քարհատ, առակագիր, ատամնաբույժ, արգելացանց
8. բնանկար, գաջագործ, դեղասրվակ, խճանկար
9. ծաղկաբույծ, համազգեստ, հատապտուղ, մեդալակիր
10. նորաբնակ, շերամապահ, սերնդակից, վաճառատեղ

«Պետության փրկության» ակումբի նախագիծ

Հետխորհրդային և հետպատերազմյան Հայաստանը  անառողջ վիճակում է գտնվում։ ԵՒ Հայաստանի առողջությունը կախված է իր ժողովրդի միասնությունից, ժողովուրդը  այժմ պառակտված է թշնամական խոսքից թշնամացած թշնամի է փնտրում։ Հասարակությունը ներքին թուրքերի պատճառով ազգացածրացած մոռացած իրական հայի իդեալը, արտագաղթի ուղին են ընտրում։ ԵՒ մենք նախնիների ուխտին հավատարիմ որոշեցինք բացել ակումբ, որը անվանվեց « Պետության փրկության» ակումբ։

Ակումբը իր գործունեությունը ծավալելու է ՀՀ ողջ մարզերի դպրոցներում։ Ակումբը ամեն մի այցելության ժամանակ տվյալ դպրոցում կբացի «Պետության փրկության» ակումբի մասնաճյուղ։

Ակումբի կառուցվածքը

Ակումբը բաղկացած կլինի ակումբի ղեկավարից գլխավոր անդամներից ԵՒ իհարկե ուղղակի անդամներից։ Որպես ակումբի ղեկավար այժմ Աշոտ Խաչատրյանն է։ Գլխավոր անդամներն են Նանե Պետրոսյանը, Թորոսյան Լաուրան և Դավթյան Անահիտը։

Լոգո

Հեղինակ Աշոտ Խաչատրյան

Նպատակ

Ստեղծել հարուստ, զարգացած և կրթված հասարակություն, միավորել ակումբները հանուն մի նպատակի։

Արդյունք

Ունենալ զարգացած, համախմբված հասարակություն որը ունակ կլինի պաշտպանել երկիրը։

Նախագծի հեղինակ՝ Աշոտ Խաչատրյան

Աշխարհը քսաներորդ դարի սկզբին

Ավստրո-հունգարիա և Սերբիա հարաբերություններ

Ավստրո-Հունգարիան արագացրեց Բոսնիայի ճգնաժամը 1908–09-ին ՝ անեքսիայի ենթարկելով Բոսնիա և Հերցեգովինայի նախկին օսմանյան տարածքը , որը այն օկուպացրել էր 1878-ից: Սա բարկացրեց Սերբիայի թագավորությանը և նրա հովանավորին ՝ համասլավոնական և ուղղափառ Ռուսական կայսրությանը : Ռուսական քաղաքական խուսանավումը տարածաշրջանում ապակայունացրեց խաղաղության համաձայնագրերը, որոնք արդեն քանդվում էին «Եվրոպայի փոշու տակառ » անվանումով:1912-ին եւ 1913-ին, իսկ Բալկանյան առաջին պատերազմը էր կռվել միջեւ Բալկանյան լիգայի վրա Հունաստանի , Բուլղարիայի , Սերբիայի , եւ Չեռնոգորիայի եւ fracturing Օսմանյան կայսրության. Ստացված Լոնդոնի պայմանագիրը հետագայում նվազեցրեց Օսմանյան կայսրությունը ՝ ստեղծելով Ալբանիայի անկախ իշխանություն և ընդլայնելով Բուլղարիայի, Սերբիայի, Չեռնոգորիայի և Հունաստանի տարածքային սեփականությունները: Երբ Բուլղարիան հարձակվեց ինչպես Սերբիայի, այնպես էլ Հունաստանի վրա 1913 թվականի հունիսի 16-ին, նա կորցրեց իր մակեդոնական շրջանի մեծ մասը այդ երկրներին, և լրացուցիչ Հարավային Դոբրուժայի շրջանը ՝ Ռումինիային և Ադրիանուպոլսին (ներկայիս Էդիրնե քաղաքը):33-օրյա Բալկանյան երկրորդ պատերազմում Թուրքիային , որն էլ ավելի ապակայունացրեց տարածաշրջանը: [23]

28 հունիսի 1914 թ. Gavrilo Պրինսիպը , մի բոսնիացի սերբերի ուսանող եւ անդամ բազմազգ կազմակերպության ազգային հեղափոխականների կոչվում Young Բոսնիայում , սպանության Ֆրանց Ֆերդինանդին Ավստրիայի , որ ժառանգի է Ավստրո-Հունգարիայի գահին, ի մայրաքաղաք Սարաեւոյում , Բոսնիա. [24] Սպանության քաղաքական նպատակը Ավստրո-Հունգարիայի հարավային գավառների անկախությունն էր, որոնք հիմնականում բնակեցված էին սլավոններով ՝ Ավստրո-Հունգարական կայսրությունից, չնայած դա նաև ակամայից առաջացրեց իրադարձությունների շղթա, որոնք ներգրավեցին Ռուսաստանին և եվրոպական խոշոր տերություններին: Սա սկսեց Ավստրո-Հունգարիայի, Գերմանիայի, Ռուսաստանի, Ֆրանսիայի և Բրիտանիայի դիվանագիտական մանևրների մի շրջան, որը կոչվեց հուլիսյան ճգնաժամ. Ավստրո-Հունգարիան հուլիսյան վերջնագիրը հանձնեց Սերբիային, տասը պահանջների շարքը, որոնք միտումնավոր անընդունելի էին, որպեսզի սերմանի հետ պատերազմ հրահրի: [25] Երբ Սերբիան համաձայնեց տասը պահանջներից միայն ութին, Ավստրո-Հունգարիան պատերազմ հայտարարեց 1914 թվականի հուլիսի 28-ին:Ավստրո-Հունգարիայի և Սերբիայի միջև վեճը վերաճեց այն, ինչ այժմ հայտնի է որպես Առաջին համաշխարհային պատերազմ, և առաջ եկավ Ռուսաստանում , Գերմանիայում , Ֆրանսիայում և Միացյալ Թագավորությունում : Մեկ շաբաթվա ընթացքում Ավստրո-Հունգարիան ստիպված եղավ պատերազմի մեջ մտնել Սերբիայի հովանավոր Ռուսաստանի հետ, որն այդ ժամանակ աշխարհում ամենամեծ բանակն ուներ: Արդյունքն այն էր, որ Սերբիան դարձավ օժանդակ ռազմաճակատ այն զանգվածային պայքարում, որը սկսվեց ծավալվել Ռուսաստանի հետ Ավստրո-Հունգարիայի սահմանի երկայնքով: Սերբիան ուներ փորձառու բանակ, սակայն այն նույնպես սպառված էր Բալկանյան պատերազմների հակամարտություններից և վատ սարքավորված, ինչը ստիպեց ավստրո-հունգարացիներին ենթադրել, որ այն կընկնի մեկ ամսից պակաս ժամանակում: Սերբիայի ռազմավարությունը կայանում էր այնքան ժամանակ, որքան կարող էր և հույս ուներ, որ ռուսները կարող են հաղթել ավստրո-հունգարական հիմնական բանակին, այլ դաշնակիցների օգնությամբ կամ առանց դրա: Սերբիան անընդհատ պետք է անհանգստանար արևելքում գտնվող իր թշնամական հարևանի ՝ Բուլղարիայի համար , որի հետ նա մի քանի պատերազմ էր մղել, վերջինը ՝ 1913 թվականի Բալկանյան երկրորդ պատերազմում:

Բալկանյան պատերազմ

Առաջին Բալկանյան պատերազմ (բուլղար․՝ Балканска война, հուն․՝ Α΄ Βαλκανικός πόλεμος, սերբ.՝ Први балкански рат Պրվի Բալկանսկի ռատ, թուրք.՝ Birinci Balkan Savaşı) տեղի է ունեցել 1912 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1913 թվականի մայիսը։ Հակամարտող կողմերն են եղել Բալկանյան լիգան (Բուլղարիա, Սերբիա, Հունաստան և Մոնտենեգրո) և Օսմանյան կայսրությունը։ Բալկանյան երկրների զորքերի միահամուռ ռազմավարության շնորհիվ Բալկանյան միությունը կարողացավ պարտության մատնել օսմանյան բանակին։Պատերազմի արդյունքում դաշնակիցները նվաճեցին Օսմանյան կայսրության գրեթե ամբուղջ եվրոպական մասը։ Պատերազմից հետո նաև անկախացավ Ալբանիան։ Չնայած հաջողությանը Բուլղարիան դժգոհ մնաց Մակեդոնիայի բաժանումից, ինչը հանգեցրեց Երկրորդ Բալկանյան պատերազմին։

Բալկանյան թերակղզու երկրների և Օսմանյան կայսրության ենթակա Ռումելիայի միջև լարվածությունը գնալով աճում էր, քանի որ գերտերությունները պաշտպանում էին տեղի քրիստոնյաների շահերը։ 1867 թվականին Սերբիան և Մոնտենեգրոն անկախացան, որը հաստատվեց 1878 թվականի Բեռլինի պայմանագրով։

Սերբիան ցանկանում էր տիրանալ Բոսնիա և Հերցեգովինային, սակայն նպատակը չիրագործվեց Ավստրիայի կողմից Բոսնիայի անէքսացիայի պատճառով 1908 թվականի հոկտեմբերին։ Սերբերը իրենց նպատակները ուղղեցին դեպի հարավ։ Ավստրո-Հունգարիայի կողմից Բոսնիայի անէքսացիայից հետո Երիտթուրքերը փորձեցին Բոսնիայի մուսուլման ժողովուրդներին տեղափոխել Օսմանյան կայսրություն։ Ովքեր համաձայնեցին տեղափոխվել, օսմանցիները նրանց բնակեցրին հյուսիսային Մակեդոնիայում, որտեղ մուսուլմանները մեծ թիվ չէին կազմում։ Այս փորձը օսմանցիների համար ողբերգական ավարտ ունեցավ, քանի որ այս մուսուլմանները հետագայում միավորվեցին ալբանացիների հետ և դուրս եկան կայսրության դեմ։

1912 թվականին ալբանացի Համիդյան հեղափոխականները, ովքեր ցանկանում էին վերադարձնել Աբդուլ Համիդ II-ի իշխանությունը, դուրս քշեցին երիտթուրքական զորքերին Սկոպյեից[8] և գրավեցին հարավում Մանաստիրի տարածքները (ներկայիս Բիտոլա) և ստիպեցին Երիտթուրքերին իրենց տրամադրել ինքնիշխանություն 1912 թվականի հունիսին[9]։ Սերբիան, որն օգնում էր ալբանական կաթոլիկներին և Համիդյան շարժման մասնակիցներին և ուղարկում էր գաղտնի ուժեր նրանց սատարելու համար, օգտագործեց ապստամբությունը որպես պատերազմի առիթ[10]։ Սերբիան, Չեռնոգորիան, Հունաստանը և Բուլղարիան միասին նախագծեցին հնարավոր հարձակումների մարտավարությունը Օսմանյան կայսրության դեմ մինչև Ալբանական ապստամբության բռնկումը։ Պաշտոնապես Սերբիայի և Չեռնոգորիայի միջև պայմանագիրը ստորագրվեց մարտի 7-ին[11]։

1912 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Սերբիայի թագավոր Պետրոս I-ը հռչակագիր ուղղեց սերբ ժողովրդին, որը պետք է պաշտպաներ ալբանացիներին և սերբերին.

Aquote1.png Թուրքիայի կառավարությունը ոչ մի հետաքրքրություն ցույց չտվեց իր սեփական քաղաքացիների բողոքներին և անհանգստություններին։ Օսմանյան կայսրությանը չի հետաքրքրում, որ ոչ ոք գոհ չէ նրա քաղաքականությունից իր եվրոպական տարածքներում։ Դա անընդունելի է սերբերի, հույների և ալբանացիների համար։ Աստծու գթածությամբ ես հրամայել եմ մեր զորքերին պատրաստվել պաշտպանել մեր եղբայրներին սուրբ պատերազմում, ավելի լավ ապագայի համար։ Իմ բանակը կազմված է ոչ միայն քրիստոնյա սերբերից, այլ նաև մուսուլման սերբերից, ովքեր նույնպես համակարծիք են մեզ հետ, բացի այդ մեզ սատարում են քրիստոնյա և մուսուլման ալբանացիները, ում հետ մենք կազատագրենք մեր հողերը, որոնք տասներեք դար մնացել են օտարների լծի տակ և կապահովենք մեր ժողովուրդներին բարեկեցիկ և անհոգ կյանք։ Aquote2.png

Դաշնակիցների որոնման ժամանակ Սերբիան պատրաստ էր մոռանալ վաղեմի թշնամանքը Բուլղարիայի հետ[12]։ Դաշնության պայմանագրով սահմանվեց, որ օսմանցիների դեմ հաղթանակի դեպքում Բուլղարիային կանցներ Մակեդոնիայի ամբողջ հարավային մասը։ Բուլղարիան համաձայնվեց Սերբիային զիչել Շար լեռների հյուսիսային մասը (Կոսովոն)։ Միջանկյալ տարածքը պետք է համարվեր վիճարկելի և հետագա ճակատագիրը պետք է որոշեր Ռուսաստանի ցարը պատերազմի հաջող ելի դեպքում[13]։ Պատերազմի ընթացքում պարզ դարձավ, որ ալբանացիները չեն համարում սերբերին որպես իրենց ազատագրողներ, ինչպես խոստացել էր Պետրոս I-ը։

Բուլղարիայի Արևելյան Ռումելիայի հետ հաջող միացումից հետո[14], Բուլղարիան սկսեց երազել բուլղար ժողովրդի միացման մասին։ Այդ նպատակով Բուղարիան ստեղծեց հզոր բանակ և իրեն համարեց Բալկանների «Պրուսիա»[15]։ Բայց Բուլղարիան չէր կարող միայնակ պատերազմել օսմանցիների դեմ։

Հունաստանում բանակի սպաները հեղաշրջում իրականացրեցին 1909 թվականի օգոստոսին և երկիրը ընկավ Էլեֆթերիոս Վենիզելոսի կառավարման ներքո, ով հույս ուներ լուծել Կրետեի հարցը հօգուտ Հունաստանի։ Նա ցանկանում էր նաև վերադարձնել 1897 թվականի հույն-թուրքական պատերազմի կորուստները։ Բալկանյան միությանը Հունաստանի միանալու ժամանակ, Բուլղարիան հրաժարվեց քննարկել հնարավոր հաղթանակի դեպքում տարածքների բաժանման հարցը, բացի սերբերի հետ պայմանավորվածություններից Մակեդոնիայի հարցում։ Բուլղարիան հավատում էր, որ իր բանակը ի վիճակի կլինի գրավել Էգեյան Մակեդոնիան և Սալոնիկա (Սալոնիկի) քաղաքը հույներից շուտ։

1911 թվականին Իտալիան ներխուժեց Տրիպոլանիա (ներկայիս Լիբիա) և արագ նվաճեց Դոդեկանես կղզիները Էգեյան ծովում։ Իտալացիների արագ հաղթանակը օսմանցիների դեմ հույս ներշնչեց Բալկանյան երկրներին Օսմանյան կայսրության դեմ առաջիկա հաղթանակի հարցում։ 1912 թվականի գարնանը Բալկանների քրիստոնյա երկրները կազմեցին դաշինք, որը հայտնի դարձավ որպես Բալկանյան միություն։

Մեծ տերությունները, հատկապես Ֆրանսիան և Ավստրո-Հունգարիան այս միության ստեղծումից հետո փորձեցին համուզել Բալկանյան երկրներին պատերազմ չսկսել, սակայն ապարդյուն։ Սեպտեմբերի վերջին Բալկանյան միությունը և Օսմանյան կայսրությունը սկսեցին զորահավաքները։ Չեռնոգորիան առաջինը պատերազմ հայտարարեց սեպտեմբերի 25-ին, հին տոմարով հոկտեմբերի 8-ին։ Բուլղարիան, Սերբիան և Հունաստանը պատերազմ հայտարարեցին Օսմանյան կայսրությանը հոկտեմբերի 17-ին։Օսմանյան կայսրության պարտության հիմնական պատճառը այն էր, որ երբ Բալկանյան լիգան վերջնագիր ներկայացրեց կայսրությանը և պատերազմ հայտարարեց 1912 թվականի հոկտեմբերի 15-ին, օսմանյան բանակը դեռ մասամբ էր մոբիլիզացվել[59]։ Պատերազմի հայտարարման ժամանակ օսմանյան բանակի զորքը կազմում էր 580.000, իսկ Բալկանյան լիգայինը` 912.000[60]: Օսմանյան կայսրության վատ ճանապարհները և երկաթգծի աղքատիկ ցանցը թույլ չտվեց նրանց կազմակերպել զորահավաք ժամանակին[60]։ Թուրք պատմաբան Հանդան Նազիր Ակմեշը գրել է, որ երբ Բալկանյան լիգան վերջնագիր ներկայացրեց Օսմանյան կայսրությանը, օսմանցիները պետք է դիվանագիտական խաղ խաղային և ժամանակ շահեին, որպեսզի ավարտեին զորահավաքը[60]։

Օսմանյան կայսրության պատերազմի նախարար Նազիմ փաշան և ռազմածովային նախարար Մամուդ Մութար փաշան գերագնահատեցին իրենց ուժերը և լավատեսորեն ենթադրում էին, որ օսմանցիները հեշտ հաղթանակ կտանեն, եթե նախահարձակ լինեն[60]։ Մինչդեռ շատ հրամանատարներ խորհուրդ էին տալիս պաշտպանողական մարտավարություն ընդունել և սպասել մինչև զորահավաքի ավարտը[60]։ Մյուս պատճառներն էին.

Աբդուլ Համիդ II սուլթանի օրոք, օսմանյան բանակին արգելված էր զորավարժություններ անցկացնել` վախենալով ռազմական հեղաշրջումից[61]։ 1908 թվականի Երիտթուրքերի հեղափոխությունից հետո չորս տարն բավական չէր, որպեսզի բանակը սովորեր ռազմական գործողություններ իրականացնել[61]։ 1909 և 1910 թվականների զորավարժությունները ցույց տվեցին, որ օսմանյան սպաները պատրաստ չեն զորքերի մեծ տեղաշարժերին, իսկ Գեներալ Կոլմար ֆոն դեր Գոլցը 1909 թվականի զորավաժություններից հետո հայտարարեց, որ օսմանյան բանակից կպահանջվի նվազագույնը հինգ տարի վարժվելու համար[62]։
Օսմանյան բանակը բաժանված էր երկու դասի` Նիզամի զինվորներ, ովքեր ծառայում էին հինգ տարի և Ռադիֆ զինվորներ, որոնք պահեստազորայիններն էին և ծառայում էին յոթ տարի[63]։ Ռադիֆ զինվորները չէին վարժվել տասնամյակներ և Բալկանյան պատերազմը ցույց տվեց, որ 50.000 Ռադիֆի պատրաստածությունը չափազանց ցածր մակարդակի վրա էր[64]։ Գերմանացի սպա մայոր Օտտո ֆոն Լոսովը, ով ծառայում էր օսմանյան բանակում ասել էր, որ շատ Ռադիֆ զինվորներ անգամ չգտեն ինչպես բռնել զենք և անգամ չգիտեն ինչպես կրակել[65]։
Օսմանցիների մատակարարման ծառայությունները վատ կազմակերպված էին և շատ աղքատիկ[65]։ Մեծ թվով վիրավորներին բաժին էին ընկնում քիչ թվով բժիշկներ և դեղորայք[65]։ Վիրավորների մեծ մասը մահանում էին անհրաժեշտ բուժօգնություն չստանալու պատճառով։ Նաև ժամանակին չէին մատակարարում սնունդ և առաջնային օգտագործման պարագաներ, ինչի պատճառով զինվորները կռվում էին ոչ ամբողջ ուժով[65]։
1908 թվականի հեղափոխությունից հետո, շատ օսմանյան սպաներ ներքաշվեցին քաղաքականություն, ինչի արդյունքում նրանք ավելի շատ ժամանակ հատկազնում էին քաղաքականությանը քան զորավարժություններին[66] Բացի այդ սպայական կազմը բաժանվեց երկու հիմնական մասի, մեծ մասը դարձան Մություն և առաջընթաց կոմիտեի անդամ, մյուս մասը սատարում էին Երիտթուրքերին։

Հնչյունափոխություն

Կիսամյակ-կես ե>ի

Վիրաբույժ-վեր ե>ի

Վիճաբանություն-վեճ ե>ի

Իշայծյամ-էշ է>ի

Իջվածք-էջ է>ի

Զինագործ-զենք ե>ի

Դիմադրություն-դեմ ե>ի

Սիգաճեմ-սեգ ե>ի

Միտումնավոր-մետ ե>ի

Հանդիասատես-հանդես ե>ի

Վիրահատում-վեր ե>ի

Գիսակ-գես ե>ի

Գիտակ-գետ ե>ի

Դիտարժան-դետ ե>ի

Գիրուկ-գեր ե>ի

Դիմագիր-դեմ ե>ի

Սիզախոտ-սեզ ե>ի

«Գեղեցիկ սպիտակ ձիու ամառը» 

Կարդալ Վ․ Սարոյանի «Գեղեցիկ սպիտակ ձիու ամառը» պատմվածքը։

  • Արդարացրո՛ւ տղաների արարքը։

իմ համար արդարացնում է հոգեբանական առումով:Եվ տղաները ձիուն չեն վնասել և հակառակը հզորացնել են նրան:

Մեղադրի՛ր տղաներին։

Ես որպես ապագա իրավաբան դա անօրինական է, և բացի դա հոգեբանական վնաս են հասցրել Ջոն Բայրոյին:

Մեկնաբանի՛ր Ջոն Բայրոյի արարքը։

Ջոն Բայրոյը տղաներին ակնարկեց,որ իրենց ընտանիքը հայտնի է ազնվիությամբ և նրանք էլ են ազնիվ ուստի ձին չէին գողանա:Բայց նա շատ լավ գիտեր,որ նրանք էին գողացել և իր ձին էր,սակայն ոչինչ չասաց և ակնարկեց,որ նրանք էլ ազնիվ պետք է լինեն,իրենց ընտանիքների նման:Այդ պատճառով տղաները վերադարձրեցին ձին տիրոջը:

Բարձունքի հաղթահարում Արտանիշ լեռ

Դեպի Արտանիշ ճանապարհորդությունը անցավ շատ հիշարժան և հետաքրքիր։ Հերթական անգամ հաղթահարեցինք Հայաստանի ամենահրաշալի և գեղատեսիլ բարձունքներից մեկը՝ Արտանիշ լեռը։ Մեր առջև բացված անզուգական տեսարանն, ի դեպ, Հայաստանի միակ վայրերից է, որն ընդգրկում է Սևանա լճի պատկերն՝ ամբողջությամբ։ Ուրախ էի այս անգամ ևս ճամփորդության մեկնել այնպիսի խմբի հետ, որի հետ կապը կարո եմ պահպանել ճամփորդությունից վերադառնալուց հետո ևս։

Ճանապարհորդություն դեպի Աշնակ, Դաշտադեմ և Սուսեր

Ճանապարհորդությունը բավականին հետաքրքիր էր: Այցելություններ եղան տարբեր պատմական վայրեր գյուղեր, որտեղ պարզ երևում էր հայ մարդու հյուրընկալ բնավորությունը։ Աշնակ գյուղում ձեռք բերեցի տեղացի ընկեր, այդ ընկերոջ հետ մենք ուղևորվեցինք Աշոտ Երկաթի ամրոց, բայց ամրոցից միայն ավերակներն էին պահպանվել։ Ամրոցը տեսնելուց հետո ուղևորվեցինք դեպի Աշնակի դպրոց, որտեղ ևս անցավ շատ լավ։

Սուսեր

Սուսեր գյուղում շատ հաճելի հյուրընկալություն մեզ դիմավորեց, սուսերցիների հետ անցկացրել ենք քիչ, բայց լի՛ է անցել այդ քիչ ժամանակը։ Խոսել ենք ամենից գիտությունից միջև քաղաքականություն։

Դեպի Երևան

Դեպի Երևան ճանապարհը անցավ Հայ-թուրքական սահմանով այդ պահին այդքան էլ լավ զգացողություններ ինձ չպատեցին։

Հին ու նոր սերունդների բախում, և դրա հետևանքով առաջացած խնդիրներ

Նախագիծ

Սերունդների բախումը անմիջականորեն կապված է մեր իրականության հետ։ Մենք տեղյակ ենք, որ հատկապես հետ խորհրդային Հայաստանում կա ծայրահեղ կարծիքների բախում։ ԵՒ այդ առիթ հանդիսացավ որպեսզի կազմակերպվի այս բանավեճը նախկին և ներկա սերունդների միջև։

Մասնակիցներ

Մայր դպրոցի դասավանդողներ և աշակերտներ։

Մայիսի 17-21

1 . Ինչպիսի՞ն են քիմիական տարրերի զանգվածային հարաբերությունները հետեւյալ բանաձեւերով արտահայտվող նյութերում.
C2H6 և CO , SO2

24/6

12/16

32/32

2.

Օքսիդացման աստիճանը միացությունում ատոմի պայմանական լիցքն է :

3.

Գրե՛ք նյութերի քիմիական բանաձեւերը, եթե հայտնի է, որ դրանց բաղադրության մեջ առկա են.
ա) ջրածնի երկու եւ թթվածնի երկու ատոմ,

H2O2
բ) ազոտի ու թթվածնի երկուական ատոմ:

N2O2

Հաշվել դրանց հարաբերական մոլեկուլային զանգվաը:

H2O2 – H2(2) , O2(32) 2/32 =1/16

N2O2- N2(28), O2(32) , 28/32 = 7/8

4.

Հաշվել Fe2O3 ում երկաթի և թթվածնիբօքսիդացման աստիճանը համապատասխանաբար հավասար է.
ա) -2 -2 բ) -2 +2 գ) +3 -2 դ) +2 0
5.

Որոշե՛ք տարրերի օքսիդացման աստիճանները հետեւյալ միացությունների բանաձեւերում՝

AIPO4-

Al+3 | O-2 | P+5

CaCO3

Ca² | C⁴ | O-²

, CO2

C⁴ | O-²

AI2O3:

Al ³ | O-²

6.Որքա՞ն է ազոտի օքսիդացման աստիճանը ամոնիակի`NH3 մոլեկուլում. 1) +3
2) — 3 3) +2 4) +1