Պատմություն

Իսրայել Օրի

Իսրայել Օրի (1659, Սիսիան, Սյունիքի մարզ, Հայաստան — 1711, Աստրախան, Ռուսական թագավորություն), հայ ազգային–ազատագրական շարժման գործիչ։ Ծագում էր Պռոշյանների իշխանական տոհմից։ Իսրայել Օրու գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել ժամանակի ազգային-ազատագրական պայքարի գաղափարների ձեւավորման հարցում։ Օրին հիմնել է պայքարի ռուսական կողմնորոշումը։

Սյունիքում և Արցախում ունենալով գաղափարակիցներ՝ նա արմատավորեց Հայաստանի ազատագրության գաղափարը նրանց մեջ։ Արդյունքում իր մահից մեկ դար անց Արևելյան Հայաստանը միացվեց Ռուսական կայսրությանը: Ռուսական կայսրությանը միացված հայկական հողերի վրա այսօր կան հայկական երկու պետականություններ՝ Հայաստանի Հանրապետություն ու Արցախի Հանրապետություն։

Հայաստանի ազատագրության խնդրով 1677 թվականին Էջմիածնի գաղտնի ժողովում կաթողիկոս Հակոբ Ջուղայեցու կողմից ընտրված պատվիրակների և հոր՝ Մելիք Իսրայելի հետ 1679 թվականի դեկտեմբերին մեկնել է Օսմանյան կայսրության մայրաքաղաք Կոստանդնուպոլիս՝ այնտեղից Արևմտյան Եվրոպա մեկնելու նպատակով։ Սակայն կաթողիկոսը այնտեղ մահանում է, և պատվիրակության՝ Եվրոպա մեկնելու ձախողումից հետո պատվիրակ արքեպիսկոպոսներից մեկի հանձնարարությամբ, հայ վաճառականների հետ 1680 թվականին Օրին անցել է Վենետիկ1683 թվականին՝ Փարիզ, որտեղ սկզբում զբաղվել է ֆրանսիական բանակի պարենմատակարարմամբ, ապա՝ մտել զինվորական ծառայության՝ հեծելազորի լեյտենանտի, հետո՝ հեծելազորի կապիտանի աստիճանով և 16881695 թվականներին մասնակցել անգլո–ֆրանսիական պատերազմին։ Նա իր հուշերում այս մասին գրում է, որ 17-րդ դարի 90-ական թվականներին զբաղվել է ֆրանսիական բանակին պարեն մատակարարելով, մասնակցել ռազմական գործողություններին և գերի ընկել անգլիացիների ձեռքը։ Գերությունից հետո Ֆրանսիա չի վերադարձել, այլ գնացել Գերմանիա, բնակություն հաստատել Դյուսելդորֆ քաղաքում։

1698 թվականին կուրֆյուրստ Հովհան Վիլհելմին ներշնչել է Հայաստանը նվաճելու, նրա թագավորը դառնալու և Օսմանյան կայսրության թիկունքում անկախ Հայաստան ու Վրաստան կազմավորելու միտքը։ Հովհան Վիլհելմը համաձայնել է և Իսրայել Օրու միջոցով թղթեր հղել Արևելյան Վրաստանի (Քարթլի-Կախեթի) Գեորգի XII թագավորին, հայ մելիքներինԱմենայն Հայոց և Աղվանից կաթողիկոսներին և մանրամասն տեղեկություններ խնդրել Հայաստանի ու հարակից երկրների տնտեսական, քաղաքական ու ռազմական պայմանների մասին։

1698 թվականի օգոստոսին Իսրայել Օրին ժամանել է Վիեննա՝ ավստրիական Լեոպոլդ I կայսրից ևս հուսադրող գրություն ստանալու, սակայն մերժվել է Թուրքիայի հետ սկսած խաղաղության բանակցությունների պատճառով։ Այնուհետև մեկնել է Ֆլորենցիա, ստացել Տոսկանյաի դուքս Կոզմաս III–ի համաձայնությունը և 1699 թվականին ուղևորել Հայաստան։

Հիմնական հոդված՝ Անգեղակոթի ժողով

Հայաստանում և Վրաստանում իրադրությունը կտրուկ փոխվել էր։ Նախկինում ապստամբ Գեորգի XI–ը հնազանդվել և գտնվում էր Սպահանում, իսկ Հայոց կաթողիկոս Նահապետ Ա Եդեսացին ու Գանձասարի Սիմեոն կաթողիկոսը չեն արձագանքել Իսրայել Օրու ձեռնարկմանը։Հովհան Վիլհելմ, Պֆալցի կայսերընտիր իշխան (1690-1716)

Միայն Մելիք Սաֆրազի օժանդակությամբ Իսրայել Օրուն հաջողվել է Անգեղակոթ ավանում ապրիլին գումարել Սյունիքի 11 մելիքների խորհրդաժողով, որտեղ կազմվել են գրություններ՝ ուղղված Հովհան Վիլհելմին, Հռոմի պապին, ավստրիական կայսրին, Տոսկանայի դքսին և ռուսաց ցար Պետրոս Մեծին՝ Հայաստանի ազատագրության գործին սատարելու խնդրանքով։ Անգեղակոթի ժողովը Իսրայել Օրուն է տրամադրել նաև մաքուր, կնքված թղթեր՝ ըստ անհրաժեշտության դիմումներ կատարելու։ Իսրայել Օրու հետ Եվրոպա է ուղարկվել Մինաս վարդապետ Տիգրանյանցը՝ որպես մելիքների ներկայացուցիչ և Օրու օգնական։

1699 թվականի սեպտեմբերին մեկնելով Դյուսելդորֆ՝ Իսրայել Օրին և Մինաս վարդապետը մշակել ու 1700 թվականի սկզբին Հովհան Վիլհելմին են ներկայացրել Հայաստանի ազատագրության ծրագիր, ըստ որի, կազմվելու էր եռյակ դաշինք։ Դաշնակիցների բանակը անցնելու էր Ռուսաստանով՝ վերջինիս համաձայնությամբ, հետևաբար, ծրագրի իրագործմանը պետք է մասնակցեր նաև Ռուսաստանը: Արտաքին օգնությունը դիտվել է որպես ազդակ՝ երկրում ապստամբական շարժում հրահրելու. Հայաստանի ազատագրությունը պետք է իրագործվեր հիմնականում սեփական ուժերով։ Ծրագրում առաջնահերթ տեղը տրվել է պարսկական լծի տակ գտնվող Արևելյան Հայաստանի ազատագրությունը՝ հատուկ ընդգծելով հայ ու վրաց ժողովրդների համատեղ պայքարի անհրաժեշտության գաղափարը։ Ծրագիրն իրականացնելու համար Հովհան Վիլհելմը Իսրայել Օրուն հանձնարարականներով ուղարկել է Տոսկանայի (Ֆլորենցիա) դքսի և ավստրական կայսեր Լեոպոլդի մոտ, սակայն վերջինս հրաժարվել է Հայաստանի ազատագրման գործին մասնակցելուց՝ Իսպանական ժառանգության համար սկսած պատերազմի պատճառով։

Ավստրիայի հրաժարումը խափանել է եռյակ դաշինքի ստեղծումը և, Արևմուտքից հույսը կտրած, Իսրայել Օրին վերջնականապես հայացքը ուղղում է դեպի հզորացող Ռուսական կայսրություն և 1701 թվականին մեկնում Մոսկվա:

Պետրոս Մեծ, Ռուսաստանի կայսր (1682-1725)

Ռուսական պետական գործիչների հետ վարած բանակցությունները Իսրայել Օրուն հանգեցրել են այն մտքին, որ Ռուսաստանը, որպես մերձավոր և Արևելքում լուրջ քաղաքական ու տնտեսական շահագրգռություններ ունեցող երկիր, ի վիճակի և տրամադիր է սատարելու Հայաստանի ազատագրության գործին։ Ուստի, Իսրայել Օրին մշակել է նոր ծրագիր, որում Հայաստանի ազատագրական գործում գլխավոր դերը հատկացվում էր Ռուսաստանին: Այն պետք է տրամադրեր 25 հազարանոց բանակ, որը Դարիալի կիրճով ու Կասպից ծովով մտնելու էր Հայաստան: Այստեղ նրան էին միանալու հայ ու վրաց ապստամբները և համատեղ ուժերով, օգտվելով Պարսկաստանի ընդհանուր թուլությունից, կարճ ժամանակում ազատագրելու էին Արևելյան Հայաստանը։ Ըստ Իսրայել Օրու, ռուսական օգնությունը պետք է զուգակցվեր հայերի ապստամբական լայն շարժման հետ, որպես ազատագրության և հայրենի պետականության վերականգնման կայուն երաշխիք։

Գիտակցելով, որ Արևելյան Հայաստանն ազատագրելու անհաջող փորձը կարող է վտանգավոր կացություն ստեղծել հայ ժողովրդի համար՝ Իսրայել Օրին ձգտել է ապահովել Ռուսաստանի և Հռոմեական սրբազան կայսրության հակաթուրքական կոալիցիան, փորձել հայ ժողովրդի ազատագրական պայքարը դուրս բերել ազգային պարփակվածությունից։ Այդ նպատակով էլ սերտ հարաբերություններ է հաստատել Մոսկվա ապաստանած Իմերեթի թագավոր Արչիլ II–ի, իսկ հետագայում՝ նաև անդրկովկասյան այլ գործիչների հետ։ Ծրագիրը ռուսական կառավարությանն է ներկայացվել 1701 թվականի հուլիսի 25–ին։ Հոկտեմբերին Պետրոս Մեծը ընդունել և զրուցել է Իսրայել Օրու և Մինաս վարդապետի հետ, իսկ 1702 թվականի մարտին հայ պատվիրակներին պաշտոնապես հայտնվել է, որ ռուսական արքունիքը Հայաստանի ազատագրության խնդրով կզբաղվի միայն Հյուսիսային պատերազմից հետո։ 1703 թվականին Իսրայել Օրու նախաձեռնությամբ կազմվել և ռուսական կառավարությունն է ներկայացվել նաև Հայաստանի քարտեզը[1]:

Իրանի շահնշահ սուլթան Հուսեյն (1694-1722 )

Դեպի Անդրկովկաս նախատեսվող արշավանքի հաջողության համար Իրանի ներքին կացության վերաբերյալ առավել ճշգրիտ տեղեկություններ հավաքելու և հայ ու վրաց ապստամբական ուժերը համախմբելու նպատակով ռուսական արքունիքը հավանություն է տվել նաև Իսրայել Օրու առաջ քաշած պարսկական դեսպանության գաղափարին։ Դեպանության նկատմամբ կասկածանք չառաջացնելու նպատակով 1704 թվականին Իսրայել Օրին մեկնել է Եվրոպա, Հռոմի պապից ձեռք բերել պարսկական տիրապետությունում քրիստոնյաների հալածանքը դադարեցնելու մասին պարսից շահին ուղղված դիմում, գնել զենք և 1706 թվականին վերադարձել ՌուսաստանՊետրոս Մեծը նույնպես գրել է համանման դիմում, Իսրայել Օրուն շնորհել ռուսական բանակի գնդապետի աստիճան, նշանակել դեսպանության ղեկավար և 1707 թվականին ուղարկել Պարսկաստան:

Շքախմբով և ռազմական ջոկատի ուղեկցությամբ Իսրայել Օրին 1708 թվականի սկզբին մուտք է գործել պարսկական պետության սահմանները։ Առաջինը նա լինում է Շամախի քաղաքում։ Չնայած Իսրայել Օրու պաշտոնապես Հռոմի պապի դեսպանն էր, սակայն հանդիպել է մեծ արգելքների։ Իրանում գործող արևմտաեվրոպական, հատկապես ֆրանսիական միսիոներները Հուսեին շահին ներշնչում էին, թե Իսրայել Օրու նպատակը հայկական պետության վերականգնումն է։ Այնուամենայնիվ 1709 թվականին Իսրայել Օրուն հաջողվել է հասնել Իրանի մայրաքաղաք Սպահան և տեսակցել շահի հետ, որից հետո վերադարձել է Անդրկովկաս և այնտեղ մնացել մինչև 1711 թվականը։ Այդ ընթացքում հանդիպումներ է ունեցել Հայոց կաթողիկոս Աղեքսանդր Ջուղայեցու, Աղվանից կաթողիկոս Եսայի Հասան–Ջալալյանի, հայ մելիքների և անդրկովկասյան այլ գործիչների հետ, որոնց նպատակն էր ազատագրական շարժման հրահրումը, ընդհանուր ճակատի և հայկական միացյալ զորական ուժերի ստեղծումը։

Եսայի Հասան–Ջալալյանի հետ Իսրայել Օրին 1711 թվականին վերադարձել է Աստրախան, որտեղ օգոստոսին, մութ հանգամանքներում հանկարծամահ է եղել։ Գանձասարի կաթողիկոսը վերադարձել է Արցախ:

Պատմությունը և անհատը

3.1. Պատմության մեջ անհատի դերի մասին պատկերացումները տարբեր դարաշրջաններում;

Պատմության մեջ մինչ օրս պայքար է գնում պաշտպանել սեփական եսը։ Վերադասը և անհատը, իրար հետ անհամատեղելի է այն պատճառով, որ անհատը վերադասի մոտ կարողանում է պաշտպանել իր իրավունքները, ոչ բոլոր դեփքերում է համաձայնում իր պայմաններին և այլ հարցերով․․․

Հայաստանում երբև է չի եղել հանհատ քանի, որ մենք խնդիր ունենք անհատի ձևավորման հետ կապված։ Օրինակ դպրոցի գնահատականը, ասում են գնահատականը երեխային ոքևորելու համար է, լավ՝ իսկ ետ դեփքում վատ գնահատականը ինչի համար է․․․

Ընտանիք անհատը չի կարող դառնալ անհատ երբ իրեն իր ծնողը դիտում է որպես ջուր բերող․․․

տեղեկություններ իմ կողմից

Հասկացություն

«Persona» լատիներեն բառը՝ մարդ, անձ, անձնավորություն, նախնական իմաստով նշանակել է դիմակ, որը հագնում էր դերասանը հին հունական թատրոնում:

«Անձ» հասկացությունը սահմանելու համար անհրաժեշտ է տարբերակել «մարդ»«անհատ» և «անձ» հասկացությունները:

«Մարդ» եզրն օգտագործվում է բոլոր մարդկանց բնորոշ համընդհանուր որակները բնութագրելու համար: Հումանիտար գիտությունների մեջ ընդունված պատկերացմամբ, մարդը կենսաբանական էվոլյուցիայի բարձրագույն աստիճանն է, կենդանի բնության տարր: Մյուս կողմից՝ մարդը սոցիալական էակ է, սոցիալական իրականության սուբյեկտը, որը կազմում են միմյանց հետ փոխհարաբերող մարդիկ: Մարդն ունի կենսասոցիալական բնույթ: Սոցիալականը բխում է բնականից, նրա մեջ միշտ պահպանվում է բնությունից տրված կենդանի սկիզբը:

Մարդկության առանձին ներկայացուցիչները նշվում են «անհատ» հասկացությամբ: Մարդը ծնվում է որպես անհատ, անձ դառնում է: Յուրաքանչյուր անձ մարդ է, բայց ոչ բոլոր մարդիկ են անձ: Անձը որոշակի սոցիալականացում անցած անհատն է:

Անձ և հասարակություն

Անձը սոցիալական կյանքի տարրն է: Անձ է այն մարդը, որն իրեն գիտակցաբար դասում է այս կամ այն խմբին, գիտակցում է խմբային շահերը, իմաստավորված ընդգրկվում է սոցիալական խմբի, ողջ հասարակության կյանքի մեջ: Անձն ունի սոցիալական պատասխանատվության զգացում, այսինքն՝ հասարակության, սոցիալական շրջապատի նկատմամբ իր գործունեության, արարքի արդյունքը կանխատեսելու ունակություն:

Սոցիալական պատասխանատվության էությունը բացատրել է Մաքս Վեբերը՝ որպես նրա չափանիշ առանձնացնելով «սպասումը», երբ անձը կողմնորոշում է գործողությունը, արարքը կողմնորոշում է դեպի սպասվող պատասխան ռեակցիան: Մարդն իտարբերություն կենդանիների, կարող է կանխատեսել, թե մյուս մարդիկ ինչ են սպասում իր գործողություններից ու արարքներից, ինչպես նաև նրանց արձագանքն այդ գործողությունների հանդեպ:

Փոխադարձ սպասումների կապվածությունն առանձին անձի համար ստեղծում է կանխատեսելիության իրավիճակ, սոցիումում գոյություն ունենալու և զարգանալու կայուն, հուսալի պայմաններ: Սոցիալական ցնցումները խախտում են կայունությունը, ծնում են տագնապի, անվստահության տրամադրություններ: Տեղի է ունենում սոցիալական իրականության ապակայունացում: Սպասումները, կողմնորոշումը դեպի ուրիշները ապահովում են կանխատեսելիության, համախմբվածություն, կանոնավորություն, որոնք, իրենց հերթին, ընկած են քաղաքակրթության զարգացման հիմքում:

Միաժամանակ, անձը, որպես սոցիալական հարաբերությունների սուբյեկտ, ունի ինքնավարություն, հասարակությունից որոշակի չափով անկախություն: Անձնական անկախությունը ենթադրում է ինքնագիտակցության, ինքնավերլուծության, ինքնագնահատման, ինքնավերահսկման ընդունակության առկայություն: Անձի ինքնագիտակցությունը որոշում է կենսական դիրքորոշումը, վարքագծի սկզբունքները, որոնք հիմնված են աշխարհայացքային կողմնորոշումների, սոցիալական արժեքների, գաղափարների և բարոյական նորմերի վրա:

Անձի և սոցիալական միջավայրի փոխհարաբերությունները, միջավայրին հարմարվելու և ինքնիրացման պայմանները նշանակալի չափով որոշվում են անձի ազատությամբ, նրա ինքնուրույնության աստիճանով: Անձի ազատությունը հանգում է ընտրության հնարավորությանը, որն ընձեռում է հասարակությունը: Հասարակության մեջ անձի ազատությունը բացարձակ չէ: Այն կարգավորվում է ուրիշ անձանց ազատության սահմաններում: Յուրաքանչյուրի ազատությունն ավարտվում է այնտեղ, ուր սկսվում է ուրիշի ազատությունը:

Անձի կարգավիճակ

Մարդկային էակներն ամենուր և ամեն տեղ ապրում են կողք կողքի, գտնվում են սոցիալական կապերի համակարգում: Սոցիալական խումբն անհատների կայուն ամբողջությունն է: Համատեղ գործողությունների համար սոցիալական խմբում անհրաժեշտ են աշխատանքի բաժանում և գործողությունների համակարգում: Խմբային բոլոր գործողություններում տարբեր մասնակիցներ կատարում են որոշակի գործառույթներ: Աշխատանքի բաժանման շնորհիվ գործառույթը կապվում է այնպիսի գործունեության հետ, որի հետևանքները կարևոր են հասարակության համար: Որոշակի գործառույթներ կատարելիս, սոցիալական փոխազդեցությունների ընթացքում, մարդու վրա դրվում են որոշակի գործառութային պարտականություններ:

Յուրաքանչյուր անձ հասարակության մեջ զբաղեցնում է որոշակի տեղ և կատարում է կոնկրետ գործառույթներ: Անհատի գործառույթը և դրանից բխոր պարտականությունները և իրավունքները որոշվում են նրա սոցիալական կարգավիճակով: Կարգավիճակը ներառում է գործառույթների որոշակի ամբողջություն, որ կատարում է մարդը՝ ապրելով տվյալ հասարակության մեջ: Սոցիալական կարգավիճակը հասարակական հարաբերությունների համակարգում անձի դիրքի ցուցանիշն է: Յուրաքանչյուր մարդ սոցիալական կապերի համակարգում կատարում է տարբեր գործառույթներ և, համապատասխանաբար, ունենում է շատ կարգավիճակներ: Անձի կարգավիճակային դիրքի հիմքը կազմում են գլխավոր կարգավիճակները, որոնք կրում են համընդհանուր բնույթ, օրինակ՝ տվյալ պետության քաղաքացի, մարդ և այլն: Ի ծնե ձեռք բերած կարգավիճակն անվանում են նախատեսված (նախանշված): Դրանցից են ազգությունըսոցիալական ծագումը, սեռը, ծննդավայրը և այլև: Կյանքի տարբեր փուլերում ձեռք բերված կարգավիճակները կոչվում են ձեռքբերովի: Դրանցից են, օրինակ՝ ծնող, ամուսին, դաշնակահար, բանաստեղծ, վարորդ, ինժեներ, ուսանող և այլն: Դրանց ձեռք բերման համար անձը որոշակի ջանքեր պետք է գործադրի:

Կարգավիճակները կարող են լինել ձևական և ոչ ձևական: Հասարակության մեջ ընդունված կարգավիճակների աստիճանակարգը (հիերարխիան) ընկած է տվյալ հասարակության սոցիալական շերտավորության (ստրատիֆիկացիայի) հիմքում: Կարգավիճակի վարկանիշն արտացոլում է տվյալ հասարակության մշակույթի և հասարակական կարծիքով ընդունված արժեքների համակարգը: Մեծ նշանակություն ունեն այն կարգավիճակները, որոնք կապված են ունեցվածքի, մասնագիտության, սեռի և տարիքի հետ:

Սոցիալական դեր

Համապատասխան իր կարգավիճակին՝ մարդը հասարակության մեջ կատարում է որոշակի սոցիալական դերեր: Սոցիալական դերը մարդուց ակնկալվող վարքագիծն է, որը պայմանավորված է նրա կարգավիճակով և բնորոշ է տվյալ հասարակության մեջ այդ կարգավիճակի մարդկանց: Սովորաբար յուրաքանչյուր կարգավիճակ պարունակում է մի քանի դեր: Այն դերերի ամբողջությունը, որը պետք է կատարի անձը, դերային հավաքածուն (լրակազմ) է:

Վարք

Անձի վարքը կարգավորվում է սոցիալական նորմերով: Նորմերը դրանք վարքի պարտադիր կանոններ են, որոնք ընդունված են հասարակության մեջ: Կան խիստ պարտադիր և թույլ պարտադրության նորմեր: Սոցիալական դերը միշտ կապված է տվյալ մշակույթի մեջ ամրագրված նորմերին, օրինակներին, չափորոշիչներին: Դերակատարումը անձից պահանջում է վարքագծի կազմակերպում՝ խմբային նորմերին համապատասխան: Տարբեր սոցիալական խմբերում և մշակույթներում վարքագծի չափորոշիչները տարբեր են: Տարբեր մշակույթներում դաստիարակված մարդիկ որոշակի դժվարություններ են ունենում համատեղ գործունեության ժամանակ: Դերակատարման որակը պայմանավորված է անձի անհատական առանձնահատկություններով և դերի մեկնաբանմամբ:

Դերերը կատարելիս մարդիկ կարող են ապրել դերային կոնֆլիկտ և դերային լարվածություն: Առաջինն առաջանում է այն դեպքում, երբ անձի կողմից կատարվող դերերը միաժամանակ ներկայացնում են հակադիր պահանջներ: Դերային լարվածություն առաջանում է այն դեպքում, երբ նույն դերը անձին միաժամանակ ներկայացնում է հակադիր պահանջներ:

Բոլոր կազմակերպված խմբերում գոյություն ունի սոցիալական վերահսկողություն, որի օգնությամբ անհատների վարքագիծը մոտեցվում է ընդունված նորմերին: Հարկադրանքի նորմերը սոցիալական սանկցիաներ են, որոնք կարող են լինել ինչպես խրախուսական, այնպես էլ պատժող: Դրական սանկցիաները կապված են մեծարանքների, պարգևների, խրախուսանքների հետ, բացասականները՝ տարբեր ձևի պատիժների՝ հանդիմանելուց մինչև բանտարկություն կամ նույնիսկ մահապատիժ[1]:

Քաղաքագիտական ակումբի կանոնադրություն

1. Քաղաքագիտական ակումբի անդամ կարող են լինել բոլոր ցանկացողները։ 1ա. Քաղաքագիտական ակումբի գլխավոր անդամ կարող են հանդիսանալ, միայն ստանալով ընդանուր անդամների 65%-ի համաձայնությունը։ 2. Քաղաքագիտական ակումբից կարող է հեռացվել միայն մեկ զգուշացնումից հետո։ 2ա. Զգուշացնում կտրվի եթե կողմերից մեկը բանավեճի ժամանակ, բանավեճը կդարձնի վեճ՝ որն էլ կուղեկցի վիրավորանքներով։ 3. Զգուշացումների պատճառները կտրամադրվեն ընդհանուր անդամներին և որոշումը չեղյալ կհայտարարվի միայն ստանալով 87% դեմ ձայներ։

Նախագիծ 1. Այցելել մարզերում և Երևանում գտնվող դպրոցներ։ 1ա. Դպրոցներում խոսել ընտանիքից և իբրև վստահություն հաղորդելու համար քաղաքականությունից։ 2. հանդիպել ընկերական միջավայրում, ակումբի անդամներով։ 2ա. Հանդիպել նախօրոք որոշված թեմայով բանավեճի։

Հասարակագիտություն

Անավարտ երկխոսություն

Օգոստոսի 25 առաջին խոսակցություն

Աշոտ Խաչատրյան—Բար Ձեզ Ես Աշոտ Խաչատրյանն եմ Երևանի <<Մխիթար Սեբաստացի>> կրթահամալիրի Քաղաքագիտական ակումբի անդամ․․․ Տիկին ​ Թովմասյան Դուք ինչ տեղեկություններ ունեք ​<<Մխիթար Սեբաստացի>> կրթահամալիրում տիրող իրավիճակի վերաբերյալ;

Թագուհի Թովմասյան—Ես շատ մտահոգված եմ Կրթահամալիրում տիրող իրվաճակի հետ կապված, և չեմ ցանկանա ինչ որ կրթահամալիրում՝ տիրի նման իրավիճակ։ԵՍ կակնկալեմ փոխադարձ հարգանք և հանդուրժողականություն ։ Իսկ ես ինչով կարող եմ օգնել։ Աշոտ Խաչատրյան—Պարզապես օգտագործեք ձեր պաշտոնակակն դիրքը, դիմեք նաղարարություն, որ հարցը տեղափոխվի իրավական հարթություն ոչ թե կամայական։ Թագուհի Թովմասյան— Լավ՝ դուք ինձ ուղարկեք տեղեկություներ՝ և դիմում։

Նամակագրություն

Փաստաթուղթ

Թագուհի Թովմասյան—Բայց մենք պայմանավորվեցինք, որ ուղիղ ինձ հասցեագրված դիմում կուղարկեք՝ շարադրելով հստակ այն ակնկալիքները, որ ունեք ինձանից՝ որպես ԱԺ պատգամավոր։ Շնորհակալություն

ԴԻՄՈՒՄ 1

Թագուհի Թովմասյան_Ձեր հեռախոսահամարը տվեք՝ կապ հաստատենք

Հեռախոսազրույց Թագուհի Թովմասյանի օգնականի հետ․

օգնական—Ավելի կոնկռետ գրեք թե ինչ ենք ակնկալում Թագուհի Թովմասյանից։ ԵՎ գրեք ձեր տվյալները։

ԴԻՄՈՒՄ 2

Հեռախոսազրույց Թագուհի Թովմասյանի օգնականի հետ․

օգնական—Իսկ հիմա դիմումին ավելացրեք վարչապետին ուղարկված նամակը։

ԴԻՄՈՒՄ 3
Այս դիմումը մնաց անպատասխան

Մաթեմատիկա առանց բանաձևերի

Կրթություն ստանալն իմ իրավունքն է

Կրթություն ստանալն իմ իրավունքն է դա անժխտելի փաստ է, բայց ես նախկինում թե հիմիկվա ստացած կրթությունը համարում եմ անիմաստ։ Պատճառաբանելով ես սովորում եմ առարկաներ որոնք գտնում եմ, որ ինձ պետք չեն։ Մարդկանց իրավունքները և պարտականությունները անհամատեղելի են, ես բռնություն եմ համարում երեխային գնահատելը և դատապառտում եմ, բռնություն է նայև երեխային լռեցնելը դասի ժամին՝ եթե իհարկե բոլորը դեմ չեն։ Նացիստները չեն կարող իշխել դպրոցներում, բայց դա հանրակրթական դպրոցների համար անկատար երազանք է․ _ ԵՎ ինձ հանձնարարում են այնպիսի բաներ որոնք ես համարում եմ անտանելի։ Ես գտնում եմ, որ դպրոցը կործանում է երեխայի առողջ ապագան։ Իմ Դպրոցը

Ես միջև 7րդ դասարան սովորել եմ Դավիթ Հովսեփյանի անվան 191 հիմնական դպրոցում 2րդ դասարանում ես նկարել էի իմ նոտայի տետրի մեջ և դրա համար իմ ուսուսչուին փայտով հարվածել էր իմ գլքին, դա սկիզբներ իմ տանջանքների րանից հետո հջորդեց մեր դասարանի հանդեպ ռեժիմով բռնությունները, մի անգամ աուտիզմ ունեցող երեխու ընենցեր խփել մաթեմաթիկայի ուսուսչուհին, որ սկսվել էր քթի արյունահոսություն։ Ես դպրոց գնում եմ դպրոց միայն օրենքի պարտադրանքով։

Իսկ հիմա կարող եք տեսնել, սատանային որը ներխուժել է դպրոց

ԴԻՄՈՒՄ 1

պատգամավոր Թագուհի Թովմասյանին
<<Մխիթար Սեբաստացի>> կրթահամալիրի
սովորող Աշոտ Խաչատրյանից


ԴԻՄՈՒՄ
Հարգելի տիկին Թովմասյան, հուսով եմ, որ ծանոթացաք Ձեզ ուղարկված
փաստաթղթերի հետ եւ համոզվեցիք մեր կրթահամալիրի՝ ՊՈԱԿ-ից հիմնադրամ
դառնալու իրավականության մեջ։ Հիմնադրամը կարեւոր գործոն է կրթահամալիրի
զարգացման գործընթացում, իսկ ես այդ զարգացման շահառուներից մեկն եմ։
ԿԳՄՍ նախարարության արգելակող գործունեությունը ստիպում է ինձ դիմել Ձեզ
խնդրանքով՝ օգտագործեք Ձեր լիազորությունները մեր ոտնահարվող իրավունքը
պաշտպանելու համար։


Դիմող՝ Աշոտ Խաչատրյան / 8-րդ դասարան, կրթահամալիրի
քաղաքագիտական ակումբի անդամ

ԴԻՄՈՒՄ 2

պատգամավոր Թագուհի Թովմասյանին
<<Մխիթար Սեբաստացի>> կրթահամալիրի
սովորող Աշոտ Խաչատրյանից


ԴԻՄՈՒՄ
Հարգելի տիկին Թովմասյան, ԿԳՄՍ նախարարության արգելակող
գործունեությունը ստիպում է ինձ դիմել Ձեզ խնդրանքով՝ օգտագործեք Ձեր
լիազորությունները մեր ոտնահարվող իրավունքը պաշտպանելու համար։Մենք
Ձեզանից ակնկալում ենք դիմել ԿԳՄՍ նախարարություն` կոչով, որ հարցի
լուծումը տեափոխվի իրավական դաշտ, ոչ թե կամայական:


Դիմող՝ Աշոտ Խաչատրյան / 8-րդ դասարան, կրթահամալիրի
քաղաքագիտական ակումբի անդամ
Դիմողի հեռախոսահամարը-094141333
Դիմողի հասցեն-քաղաք Երեւան,Անդրանիկի 101շենք բն 38

ԴԻՄՈՒՄ 3

պատգամավոր Թագուհի Թովմասյանին <<Մխիթար Սեբաստացի>> կրթահամալիրի սովորող Աշոտ Խաչատրյանից

ԴԻՄՈՒՄ Հարգելի տիկին Թովմասյան, ԿԳՄՍ նախարարության արգելակող գործունեությունը ստիպում է ինձ դիմել Ձեզ խնդրանքով՝ օգտագործեք Ձեր լիազորությունները մեր ոտնահարվող իրավունքը պաշտպանելու համար։Մենք Ձեզանից ակնկալում ենք դիմել ԿԳՄՍ նախարարություն` կոչով, որ հարցի լուծումը տեափոխվի իրավական դաշտ, ոչ թե կամայական.

Ոտնահարվող իրավունքը

Կրթահամալիրի կազմակերպական-իրավական ձևի այսպիսի փոփոխությունը կրթահամալիրը կդարձնի ավելի ինքնավար, կրթահամալիրի մանկավարժական աշխատողների, կրթահամալիրի կառավարման խորհրդի, սեբաստացի կրթական բաց համայնքի բոլոր մասնակիցների, կրթահամալիրի հայաստանյան և միջազգային գործընկերների ներուժը լիարժեք օգտագործելու, կրթահամալիրի համար ավելի մեծ պատասխանատվություն ստանձնելու հնարավորություն կտա։ ԿԳՄՍ նախարարը չի արձագանքում «Երևանի «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիր» ՊՈԱԿ-ը վերակազմակերպել «Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիր» պետական հիմնադրամ դառնալու մեր դիմումին, և այդպիսով մեր օրենքով սահմանված վերակազմակերպման մասով հարցը մնում է անորոշ։

Դիմող՝ Աշոտ Խաչատրյան / 8-րդ դասարան, կրթահամալիրի քաղաքագիտական ակումբի անդամ Դիմողի հեռախոսահամարը-094141333 Դիմողի հասցեն-քաղաք Երևան,Անդրանիկի 101,բն․31

Անավարտ երկխոսություն

Օգոստոսի 25 առաջին խոսակցություն

Թագուհի Թովմասյան—Ես շատ մտահոգված եմ Կրթահամալիրում տիրող իրվաճակի հետ կապված, և չեմ ցանկանա ինչ որ կրթահամալիրում՝ տիրի նման իրավիճակ։ԵՍ կակնկալեմ փոխադարձ հարգանք և հանդուրժողականություն ։ Իսկ ես ինչով կարող եմ օգնել։ Աշոտ Խաչատրյան—Պարզապես օգտագործեք ձեր պաշտոնակակն դիրքը, դիմեք նաղարարություն, որ հարցը տեղափոխվի իրավական հարթություն ոչ թե կամայական։ Թագուհի Թովմասյան— Լավ՝ դուք ինձ ուղարկեք տեղեկություներ՝ և դիմում։

Նամակագրություն

Փաստաթուղթ

Թագուհի Թովմասյան—Բայց մենք պայմանավորվեցինք, որ ուղիղ ինձ հասցեագրված դիմում կուղարկեք՝ շարադրելով հստակ այն ակնկալիքները, որ ունեք ինձանից՝ որպես ԱԺ պատգամավոր։ Շնորհակալություն

ԴԻՄՈՒՄ 1

Թագուհի Թովմասյան_Ձեր հեռախոսահամարը տվեք՝ կապ հաստատենք

Հեռախոսազրույց Թագուհի Թովմասյանի օգնականի հետ․

օգնական—Ավելի կոնկռետ գրեք թե ինչ ենք ակնկալում Թագուհի Թովմասյանից։ ԵՎ գրեք ձեր տվյալները։

ԴԻՄՈՒՄ 2

Հեռախոսազրույց Թագուհի Թովմասյանի օգնականի հետ․

օգնական—Իսկ հիմա դիմումին ավելացրեք վարչապետին ուղարկված նամակը։

ԴԻՄՈՒՄ 3

Անպատասխան մնաց այս նամակը